چالش: نیاز به ایجاد یا بازسازی سطوح پیچیده و ارگانیک (Freeform Surfaces) که در طراحی محصول، قطعات بدنه خودرو، یا اجزای هوافضا کاربرد دارند. این سطوح اغلب دارای انحناهای پیوسته و بدون لبه‌های تیز هستند و مدل‌سازی آن‌ها با روش‌های سنتی دشوار است. هدف، دستیابی به سطوحی با کیفیت بالا، بدون نقص هندسی و قابل استفاده در فرآیندهای تولیدی بود.

فرآیند: فرآیند با دریافت داده‌های ورودی آغاز شد که می‌توانست شامل مش سه‌بعدی حاصل از اسکن، یا اسکچ‌های دوبعدی و نقاط کنترلی باشد. سپس، با استفاده از ابزارهای پیشرفته مدل‌سازی در نرم‌افزارهای CAD (مانند SOLIDWORKS, CATIA, Alias)، تکنیک‌های مدل‌سازی NURBS (Non-Uniform Rational B-Splines) به کار گرفته شد. این تکنیک‌ها امکان تعریف دقیق منحنی‌ها و سطوح با استفاده از نقاط کنترلی (Control Points)، وزن‌دهی به آن‌ها و تعیین درجه منحنی را فراهم می‌کنند. تمرکز بر روی ایجاد سطوح با حداقل تعداد نقاط کنترلی، حفظ پیوستگی سطوح (G0, G1, G2 continuity) و اطمینان از “تمیزی” هندسه (No Gaps or Overlaps) بود. تکنیک‌هایی مانند “Lofting”، “Sweeping” و “Boundary Surface” به صورت هوشمندانه برای اتصال نقاط و ایجاد سطوح یکپارچه استفاده شدند.

نتیجه: سطوح Freeform با کیفیت بالا و دقت هندسی مطلوب ایجاد شدند. این سطوح دارای پیوستگی کامل بوده و برای فرآیندهای بعدی مانند تولید (ساخت قالب، ماشین‌کاری CNC) یا تحلیل‌های سطحی (مانند تحلیل جریان هوا) آماده بودند. مدل‌های حاصل، قابلیت ویرایش پارامتریک را داشتند، که امکان اعمال تغییرات و بهینه‌سازی‌های طراحی را به سادگی فراهم می‌کرد.